druc op weg #8: De gebruikelijke bestelling.

In september keken we kritisch naar onze eigen communicatie. Website vernieuwd, diensten aangescherpt en uitgebreid besproken wat we met druc willen vertellen. In oktober gingen we daar weer mee verder. Want je kunt op je website nog zo duidelijk opschrijven wie je bent, uiteindelijk moet je ook gewoon de deur uit om kennis te maken. Deze maand bracht ons dat onder andere naar het mooie Limburg. Al begint een gemiddelde werkdag bij druc meestal iets dichter bij huis. Bij StartUp in Nijmegen, met onze laptops en een strijdplan dat inmiddels de nodige versies heeft gehad.

Het wekelijkse overleg

Bart en ik spreken iedere week af om aan druc te werken. Even de lopende zaken bespreken, gesprekken voorbereiden en kijken wat er de komende tijd moet gebeuren. Dat klinkt als een overzichtelijke agenda. En dat is het in eerste instantie ook.

Alleen hebben wij allebei de neiging om tijdens zo’n overleg nog ergens een idee vandaan te trekken. Soms heeft het direct met druc te maken, soms moet die verbinding nog even worden gezocht. Vervolgens zitten we een tijdje enthousiast te bespreken hoe we dat zouden kunnen aanpakken, voordat we weer terugkomen bij wat we die ochtend eigenlijk wilden doen.

Dat vind ik ook een van de leukste dingen aan onze samenwerking. We kunnen vrij serieus bezig zijn met een tekst of een voorstel en even later alweer een compleet ander plan bespreken. Of al die ideeën ooit uitgevoerd worden, weet ik niet. Maar aan gespreksstof hebben we voorlopig geen gebrek.

Ondertussen schaven we iedere week verder aan ons strijdplan. Hoe vertellen we over druc? Welke organisaties passen bij ons? Hoe komen we met hen in gesprek? Nu onze diensten scherper staan, kijken we ook opnieuw naar hoe we die onder de aandacht brengen. Daar zijn onze wekelijkse afspraken een goed moment voor. Je kunt een idee zelf heel logisch vinden, maar je moet het toch ook even aan de ander kunnen uitleggen.

Bekend gezicht

Gelukkig zijn er ook plekken waar we inmiddels weinig meer hoeven uit te leggen. De loempiakraam bij het station bijvoorbeeld.

In een eerdere druc op weg schreef ik al dat de vrouw achter de kraam mijn bestelling kende. Nog voordat ik iets had gezegd, wist ze het al: twee stuks, half om half. Destijds kon Bart daar nog een beetje om lachen. Inmiddels wordt hij zelf ook herkend. Inclusief onze bestelling.

Ik weet nog steeds niet helemaal of dat positief is. Aan de ene kant is het prettig als mensen weten wie je bent. Daar werken we met druc tenslotte iedere week hard aan. Aan de andere kant had ik bij het opbouwen van naamsbekendheid misschien een iets ander publiek voor ogen.

Maar goed, Bart hoort er nu ook bij. Het bezoek aan de loempiakraam is daarmee steeds minder goed te verkopen als kennismaking met mijn favoriete lunchplek. Hij kent de plek. De plek kent hem. We kunnen hier inmiddels gerust van een gewoonte spreken.

Naar Limburg

Naast onze afspraken bij StartUp stonden er in oktober ook gesprekken buiten Nijmegen op de agenda. Zo ging ik naar het mooie Limburg om kennis te maken.

Dat blijft een leuk onderdeel van dit werk. Je kunt je vooraf verdiepen in een organisatie en de website uitgebreid bekijken, maar aan tafel hoor je vaak pas waar iemand echt mee bezig is. Wat er speelt, waar plannen vandaan komen en waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt. Dan kun je doorvragen en krijgt het verhaal achter zo’n organisatie steeds meer vorm.

En zelf even uit onze vaste omgeving zijn is ook goed. We kunnen bij StartUp uitgebreid bespreken hoe we denken dat iets werkt, maar in een gesprek met een ander merk je welke vragen er daadwerkelijk leven. Dat nemen we vervolgens weer mee naar Nijmegen. Genoeg om tijdens het volgende overleg op terug te komen.

Er staat weer genoeg op de agenda

Zo werd oktober een maand van gesprekken, plannen uitwerken en verder bouwen aan druc. We hebben veel besproken, ons strijdplan weer bijgesteld en onze verzameling wilde ideeën verder aangevuld.

Ik vind het fijn dat we daar iedere week samen tijd voor maken. Laptops open, elkaar bijpraten en aan de slag. Al blijft het verstandig om niet te enthousiast “ik heb nog een idee” te zeggen als we bijna moeten afronden.

Voor november staat er dus alweer genoeg op de agenda. En mocht onze planning nog ergens onduidelijk zijn, dan weet er bij het station in ieder geval één iemand precies wat we komen doen.

Twee stuks, half om half.